شايد در كارها و هدف گيرى واظهارات باقرى در ۴ سال اخير تضادهايى از آن قبيل كه گفتيم وجود داشته و توى چشم خورده باشد اما او در همه حال يك بازيكن قوى، مفيد و مهمتر از همه بى حاشيه بود كه نه با كسى سردعوا داشت و نه مى خواست همه  چيز را به هم ريزد. شايد عشق به حضور در دومين جام جهانى عمرش باقرى را واداشت كه تغيير عقيده بدهد و دوباره خواستار حضور در عرصه هاى ملى شود و حرف هاى قبلى اش در خصوص پايان دادن به ديدارهاى ملى خود را پس بگيرد، اما او بدون ذكر و بيان اين مسأله نيز به خودى خود طورى بازى مى كرد كه گاهى مسؤولان تيم ملى به ياد او بيافتند و از خصوصيات وى تمجيد كنند و عده اى در آستانه ديدارهاى مهم جاى او را در اردوى ملى خالى توصيف نمايند.
دليل رويكرد قلعه نويى به وى كنار رفتن يحيى گل محمدى و به زعم و اعلام خود وى لزوم داشتن يك مهره پرتجربه در مركز خط دفاعى بود.
جايى كه به اعتقاد سرمربى سابق و مدير فنى كنونى استقلال وجود يك مهره پرتجربه و قديمى لازم است تا بتواند تيم را جمع و جور كند. با اين حال شايد هم لازم باشد كه پس از كناره گيرى مجدد باقرى در سطح ملى سرمربى تيم ملى در افكار خود تجديد نظر كند و خط دفاعى تيم ملى را طورى بچيند كه به زعم خود وى نيازى به حضور پرتجربه هايى از اين دست در تركيب اين خط نباشد و بتوان كار را به گونه  ديگرى به پيش برد. درست است كه هنوز محمود فكرى پرتجربه و ۳۶ ساله اسمش در ميان منتخبان هست و انصراف نداده است، اما يك خط بايد «جمعى و گروهى» دفاع كند و كار دفاع اصولاً فردى و متكى بر اشخاص نيست و بيشتر يك حالت كلى را در تيم شامل مى شود و يك روند گروهى است و به قولى يك تيم با تمام افرادش دفاع و با همه نفراتش حمله مى كند و آغاز حالت دفاع به معناى حضور و مشاركت تقريباً تمام نفرات در كار دفاع است و نه فقط تلاش يكى دو نفر در اين ارتباط. از طرف ديگر جوانانى مثل صادقى و قربانى در تيم خود قلعه نويى (استقلال) در اين زمينه خوب جواب داده اند و درست است كه هدايت شدن آنها توسط فكرى نقش مهمى را در اين ارتباط داشته است اما اعتماد به جوانترها، چيزى كه ژنرال آبى ها در آن پيشينه روشنى دارد، معمولاً جواب داده و حالا كه قرار است تيم ملى در دوره جديد فعاليت اش بيشتر روى كاكل جوانان بچرخد، جا دارد كه در اين زمينه نيز اعتماد موجود به آنان كامل و غير مشروط و بدون اما و اگر شود و ميدان به آنان واگذار گردد.
سال ها پيش همين اعتماد به خود باقرى معطوف شد و نتايج آن پرورانده شدن شمارى از بهترين بازيكنان جوان دوران منجمله خود وى بود و هيچ كس از آن قضيه ضررى نديد و همان نسل۱۵ - ۱۰ سال فوتبال ملى ايران را تغذيه و تقويت كرد. امروز اعتمادى از همان دست مى تواند نسل بعدى فوتبال ما را هم بپروراند و به درجاتى بالا برساند.
در اين ميان تقدير هرچه بيشتر از باقرى الزامى است. بازيكنى كه سال ها جنگيده و كوشش كرده و باعث ارتقاى كار اطرافيانش نيز شده و بر خلاف بعضى نفرات رفتار بدى هم از او سر نزده است. او فعلاً در سطح باشگاهى به توپ زدن ادامه خواهد داد و حاصل كار و نحوه نمايش او در اين رده مى تواند همچنان درسى براى جوانتر ها باشد. جوانترهايى كه با نگاهى ساده به بازيهاى باقرى نيز به خوبى مى فهمند كه او به چه درجات بالايى از كارآيى رسيده و چقدر مسلط و پخته است؛ چيزى كه مى توان آن را يك الگوى مناسب كارى و فنى توصيف كرد.
مى  توان به او ايراد گرفت كه چرا فقط وقتى صحبت از جام جهانى در ميان بود براى بازگشت به تيم ملى ابراز تمايل كرد و به محض اينكه بحث ميادين كوچك تر از آن مطرح شد، خودش را كنار كشيد و مى توان به او خرده گرفت كه زمانى كه خودش به تيم ملى نياز داشت، صحبت از رجعت به اردوى ملى كرد و حالا كه به رأى كادر فنى جديد تيم ملى اين تيم محتاج وى است، او كنار مى كشد، اما تحت هيچ شرايطى نمى  توان وى را به كم فروشى يا عدم تلاش كافى متهم كرد زيرا او با هر لباسى به ميدان آمد، از جان مايه گذاشت و «ستاره» و به واقع «كريم باقرى» شد.
حالا وظيفه تيم ملى است كه فضاى ۴ سال اخير، يعنى بازى كردن بدون باقرى را از نو تجربه كند و وظيفه كادر فنى جديد است كه بپذيرد شرط خوب دفاع كردن، لزوماً داشتن افراد ميانسال و مسن در تركيب خط دفاعى نيست بلكه خوب طراحى كردن و داشتن سرعت انتقال، هوشمندى و چالاكى است. همان خصايلى كه در ميان جوانان نيز به وفور (حتى فزون تر از مسن ها) يافت مى شود.